Fisnik Dragusha
Teksa pashë aktgjykimin e Gjykatës Kushtetuese, qindra mendime më erdhën njëherazi. Kujtoja të vdekurit, megjithëse nuk mund të jem zëdhënës i tyre e nuk mund të flas në emër të tyre, edhe pse ndjej idealin e tyre.
Kujtoja fjalimin që kisha lexuar të Eli Veizel, kur thoshte se lufta e tij për mbijetesë, nuk ishte personale, megjithëse e kishte menduar si të tillë, ajo kishte marrë kuptim për gjithë njerëzimin. Po kujtoja ringjalljen e Kristhtit… paraqitjen e tij në Sevilla, ku Kardinali, I cili ishte i veshur me rroba të shtrenjta, po thirrej në emër të Krishtit, ishte I pasur, i cili udhëheqë masakrën në emër të Krishtit. Po kujtoja Noam Chomskyn, i cili, konsideron s’e Konstandini, e zbriti Krishtin nga kryqi, që ishte simbol I të varfërve dhe I të shtypurve, e bëri mburojë për pushtetin perandorak. Po kujtoja poashtu, leximet e Maks Weberit, të politikës etike, I cili thot që çlirimtarët dhe triumfuesit shëndërrohen në zhvatës e plaçkitës. Po kujtoja leximet e para mbi Sokratin, dialogjet e Platonit për Republikën, për rregullimet politike.
Leximet mbi disidentët dhe disidencën, m’u kujtuan. Për aktivizimin e tyre politik, si ilaç mbi indiferencën. Po kujtoja leximet mbi lëvizjen Solidarnost dhe Leh Walensen, me angazhimin e tij për të drejta më të mëdha për punëtorët dhe reformat ë thella në shoqërinë polake. Përpjekjet pnga regjimi për izolim të aktivitetit politik të tij. Po kujtoja fjalimin e Vaslav Havelit në Kongresin Amerikan, ku klasa liberale u mrekullua nga ai fjalim.
Po kujtoja poashtu edhe disidentët e Amerikës Latine, pavarësisht që kurrë nuk gjetën vend në panteonin e disidentëve të nderuar. Po kujtoja zgjedhjen në mënyrë demokratike të Jean Bertrand Aristide, një prifti, i cili përkundër përkrahjes së huaj, kishte fituar dy herë. Po kujtoja Gjyqin e famshem Russel. Po kujtoja arrestimin e Jean Paul Sartre.
Poashtu, në mendje më erdhi Adem Demaçi. Ibrahim Rugova. Po kujtoja, bisedat rreth Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, luftën, Adem Jasharin… vazhdimësinë dhe koherencën me rilindasit.
Duhet patjetër të mbajmë anë. Paanshmëria i jep të drejtë dhunuesit dhe shkelë viktimën.
Bertrand Russel thotë që sikur ëndrrat të ishin koherente, nuk do të dinim të besonim jetën e zgjuar apo ëndrrat, e të gjitha këto kujtime, më konfirmojmë jetën e zgjuar.
Ka shumë gjëra për të bërë, aq shumë. Njerëz me integritet mund të bëjnë dallimin në mes të dritës dhe errësirës. 6 tetor, 25 mars, nuk ishte ëndërr. Ishte zgjim I domosdoshëm nga një zhgjëndërr e hidhur.
