Unë jam zëri i atyre që sot nuk guxojnë ta thonë të vërtetën nga frika se mos humbasin edhe shpresën e fundit.

Shkruan: Xhevdet Tahiri, ish-punëtor në minierën Trepça

Sot po flas jo vetëm si ish-punëtor i Trepça Sh.A., por si qytetar që ka kaluar një proces të plotë gjyqësor dhe është shpallur i pafajshëm.

Me datë 24.09.2025, sipas aktgjykimit ankimor të Gjykata Themelore në Mitrovicë – Departamenti për Krime të Rënda, jam liruar nga akuza.

Ky vendim përbën një fakt juridik të qartë: baza penale mbi të cilën është mbështetur largimi im nga puna nuk ekziston më.

Megjithatë, unë vazhdoj të jem jashtë vendit të punës.

Përtej aspektit penal, në rastin tim ekziston edhe një problem serioz juridik lidhur me kompetencën vendimmarrëse.

Komisioni Disiplinor ka vepruar ultra vires, pra përtej kompetencave të tij ligjore, në kundërshtim me nenin 67 të Ligjit të Punës, duke marrë vendim për ndërprerje të marrëdhënies së punës – kompetencë që i takon ekskluzivisht punëdhënësit.

Sipas parimeve themelore të së drejtës administrative dhe të punës, një vendim i nxjerrë nga organ jo kompetent është juridikisht i pavlefshëm.

Kjo çështje nuk ka të bëjë vetëm me një individ, por me respektimin e kufijve të kompetencave institucionale dhe me sigurinë juridike brenda një ndërmarrjeje publike.

Historikisht, në vitet ’90, punëtorët e kësaj ndërmarrjeje janë larguar masivisht nga puna në rrethana të jashtëzakonshme. Ajo periudhë përbën një kujtesë të rëndësishme për rëndësinë e mbrojtjes së të drejtave të punëtorëve dhe të procedurave ligjore. Pamë burra që ktheheshin plagë që s’u shëruan kurrë. Ne menduam se ato ditë i kishim lënë pas. Sot, në një Kosovë të pavarur, po shohim hije të së njëjtës historie — dhe kjo është e papranueshme.

Pikërisht për këtë arsye, çdo situatë që krijon perceptimin e largimeve të shumta duhet trajtuar me kujdes maksimal juridik dhe institucional, në mënyrë që të mos krijohen ngjashmëri me periudha të së kaluarës që kanë lënë pasoja të thella shoqërore.

Nga viti 2024 e deri më sot, sipas informacioneve të disponueshme publikisht dhe brenda ndërmarrjes, dhjetëra punëtorë – ndoshta edhe rreth 100 – janë larguar nga puna përmes vendimeve të Komisionit Disiplinor.

Sot, në një shtet të pavarur, çdo situatë që perceptohet si largim masiv i punëtorëve duhet të trajtohet me ndjeshmëri të jashtëzakonshme ligjore.

Nëse në procedura gjyqësore konstatohet se vendimet kanë qenë të kundërligjshme ose të nxjerra nga organ jo kompetent, pasojat financiare mund të përfshijnë:

• pagesa të pagave të prapambetura,

• kompensime për dëme materiale dhe jomateriale,

• kamatë ligjore,

• shpenzime gjyqësore dhe përmbarimore.

Si ndërmarrje publike, çdo detyrim financiar i krijuar si pasojë e vendimeve të pavlefshme juridikisht përbën barrë për vetë ndërmarrjen.

Për këtë arsye, konsideroj të domosdoshme:

1. RISHIKIM JURIDIK TË VENDIMEVE TË KOMISIONIT DISIPLINOR NGA VITI 2024 E TUTJE.

2. VERIFIKIM TË KOMPETENCËS LIGJORE TË ORGANIT VENDIMMARRËS NË SECILIN RAST. – të drejtat e punëtorëve nuk janë lojë pushteti.

3. TRANSPARENCË LIDHUR ME BAZËN LIGJORE TË NDËRPRERJES SË MARRËDHËNIEVE TË PUNËS.

4. ZBATIM STRIKT TË NENIT 67 TË LIGJIT TË PUNËS DHE TË PARIMIT TË PREZUMIMIT TË PAFAJËSISË.

Qëllimi i kësaj deklarate nuk është konfrontimi, por sigurimi i respektimit të ligjit, kufijve të kompetencës dhe standardeve të drejtësisë procedurale.

Shteti i së drejtës kërkon që çdo organ të veprojë brenda kompetencës së tij ligjore.